24 lub 25 lipca 1099 roku Gotfryd de Bouilloon ustanowił w kościele Świętego Grobu w Jerozolimie kapitułę 20 kanoników mających za zadanie czuwać i modlić się przy grobie Chrystusa. Był to pierwszy zakon religijny ufundowany przez krzyżowców w Ziemi Świętej - zakon kanoników regularnych Świętego Grobu, któremu została w 1114 roku przyznana reguła Św. Augustyna, a w 1022 roku papież Kalikst II przyznał im insygnia w postaci białego płaszcza z czerwonym krzyżem o dwóch poprzecznych ramionach. Kanonicy mieli użytkować kościół. Później zyskali sobie miano Rycerzy Świętego Grobu.