Chwarszczany, 20 sierpnia, imieniny obchodzą: Sabina, Sobiesław, Bernard
 
   
 
   
   
   
 Zamki Templariuszy
   
   
 
 
 
27jeden_procent_szlak_templariuszy_opp.jpg

12facebuk_szlak.jpg

28facebuk_muzeum.jpg

25facebuk_kaplica.jpg


Turcja
 
Baghras          

Baghras znajdowawał się w północnej części księstwa Antiochii, niedaleko granicy z Królestwem Armenii. Mimo, iż królowie Armenii byli chrześcijanami i nierzadko sojusznikami łacinników, okolice zamku miały olbrzymie znaczenie strategiczne i były przedmiotem licznych sporów. Bagras zajmował bardzo ważną pozycję, gdyż bronił od południa Beylan. Usytuowany był przy drodze wiodącej z Antiochii do Cylicji, dlatego też książęta Armenii tak bardzo chcieli go posiadać.

Imad ad- Din w “Historii zdobycia Syrii i Palestyny przez Saladyna” opisuje go następująco:

“Bagras jest zamkiem, który podczas klęśk odpowiada na wezwanie sąsiedniego miasta Antiochii. Ujrzeliśmy go , jak wznosił się na niewzruszonym szczycie, na wzgórzu nie do zdobycia, stopami sięgał nieba; przwyższał Bliźnięta; zagłębiając się w wąwozy, wspinał się na szczyty, swoje mury rozciągał w chmurach, skąpany we mgle, nieodłaczny od obłoków, zawieszony na słońcu i na księzycu.... Nikt nie śmiałby się wspiąć ku niemu. Był to zamek templariuszy, kryjówka hien, las zamieszkany przez dzikie zwiarzęta, schronienie włóczęgów, siedlisko przybłeędów, kryjówka, z której pochodziły wszystkie zadane przez nich klęski, miejsce skąd wywodziły się nieszczęścia, kołaczan ich strzał ...”.

Opis ten, choć pełen przesady ukazuję podziw, jaki ten zamek budził u współczesnych. Podkreślał ponadto jego rolę. Baghras był bazą wypadową, strzegł przełęczy Beylan oraz Antiochii od północnego wschodu, a jego liczny garnizon mógł spieszyć stolicy księstwa z pomocą. Opis ten podany przez fanatycznego muzułmanina ukazuje ponadto nienawiść świata islamu do templariuszy, unaocznia jakim groźnym i nieprzejednanym przeciwnikiem byli dla nich templariusze. Należy ponadto podkreślić, że w poźniejszym okresie został on znacznie przebudowany, a jego wartość obronna wzrosła. Mimo, że był on drugorzedną twierdzą, Saladyn znalazł w nim dwanaście tysięcy worków mąki, składowanych w nim, a pochodzących z pobliskich włości.

Strategiczne znaczenie tego miejsca podkreśla jego historia. Baghras najpierw zajmowali Rzymianie, później Bizantyjczycy - Nikifor Fokas zajął je w 968 roku.

Pierwsza wzmianka o Baghras z czasów krucjat pochodzi z 1142 roku. Rajmund z Antiochii poprosił cesarza Jana Komnena o pomoc przeciwko muzułmanom. On zaś przybył ze swoją armią i rozbił obóz pod Baghras i zażądał od Rajmunda jako warunku udzielenia mu pomocy oddania Antiochii i jej cytadeli. (25 IX 112 roku.) Negocjacje przeciągały się i cesarz zmarł na początku 1143 roku.

Wydaje się, że już przed 1145 templariusze mieli tu swój garnizon, gdyż w tym roku oddział Masuda, sułtana Ikonium walczył w Cylicji z Ormianami i wkroczył na terytorium księstwa Antiochii. Zaskoczony w wąwozie Portelle przez księcia armeńskiego Stefana i kontyngent templariuszy bez wątpienia z Baghras, został zmasakrowany.

W latach 1168 –1170 Baghras zabrane zostało przez awanturnika na żołdzie Nur el Dina, księcia armeńskiego Mlecha. Po jego śmierci w 1175 templariusze odzyskali zamek. Pod koniec swojej kampanii w Syrii w 1188 zdobył go Saladyn, który w obliczu zbliżania się sił krucjaty cesarza Fryderyka Barbarossy zniszczył go.

Kiedy muzułmanie wycofali się z niego, rycerz frankijski Fulko z Bouillon zdobył ten zamek na rzecz swojego kuzyna, księcia armeńskiego Leona II. Leon II zainstalował się tam około 1191 roku i naprawił fortyfikacje. Mimo nieustających protestów templariuszy i licznych interwencji papieża Leon II (król Małej Armenii od 1198 roku) oddał ten zamek templariuszom dopiero w 1216 roku. Templariusze utrzymali zamek do 1268 roku, kiedy to czując się niezdolnymi do jego obrony, uciekli przed Bajbarsem, uprzednio spaliwszy zamek. Kiedy Bajbars dowiedział się o tym, zajął go. W październiku 1280 roku zamek zajęła armia mongolska chana perskiego.

Z punktu widzenia architektury, te znacznie uszkodzone ruiny nie są zbyt interesujące. Budowane są z małych, kolistych kamieni klinowanych mniejszymi. Forteca została zbudowana na wzgórzu skalnym o owalnym kształcie. Od zachodu było strome zbocze. Pozostałe strony są mniej bronione przez naturę, zwłaszcza na wschodzie, gdzie zbudowano dwa pierścienie wałów. W pierwszym znajduje się mocna wieża, zaokrąglona od strony atakujących. Może być ona dziełem templariuszy. Wejście do zamku zaś znajdowało się od strony południowo – wschodniej. Na środku dziedzińca znajdują się resztki kaplicy, z pewnościa zbudowanej przez templariuszy. W skale wykuto sale podtrzymywane przez filary.

Znajdowały się tam liczne mieszkania, gdyż forteca mogła pomieścić liczny garnizon. W wodę zaopatrywał ją częściowo zachowany akwedukt. Ponadto u podnóża murów znajduje się słynne źródełko zwane fontanną Gastina.

Wilbrand z Olenburga przejeżdżał przez Baghras w 1216 roku. Sławił jego potęgę, trzy mury z wieżami. Wydaje się, że większa część budowli jest dziełem Leona II. Templariusze zajęli się tylko jego zagospodarowaniem.

 

tekst: Bartłomiej Radecki



   
 
Szlak Templariuszy
kontakt
 
 
2944815
copyright©: autorzy Szlaku Templariuszy
1998-2017
projekt: BeneAkebe